Verdraaid recht: De Wet zorg en dwang: Een verbetering voor de rechtspositie van clienten of administratieve overlast?

De Wet zorg en dwang (Wzd) en de Wet
verplichte ggz (Wvggz) zijn allebei op
1 januari 2020 in werking getreden en
vervangen daarmee de Wet bijzondere
opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen
(Wet bopz). De Wzd heeft als doel om de
rechtspositie van mensen met een verstandelijke
beperking of een psychogeriatrische
aandoening die te maken krijgen met
onvrijwillige zorg thuis of in een instelling
te versterken. Recentelijk constateerde
de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd
(IGJ)1 dat er nog steeds zorgaanbieders
zijn die hun beleid, scholing en uitvoering
ten aanzien van de Wzd onvoldoende op
orde hebben. Komt dit nu doordat de Wzd
te rigide is, zijn de administratieve lasten te
hoog of spelen andere motieven een rol? In
deze bijdrage staat de vraag centraal of de
Wzd een voorbeeld is van ‘verdraaid recht’.
Onder verdraaid recht versta ik dat de
bedoeling van de wetgever (nog) niet wordt
bereikt in de praktijk. In de volgende paragrafen
zet ik mijn visie uiteen en kom ik tot
de conclusie dat de Wzd, ondanks dat de
doelstellingen van de wet nog onvoldoende
worden bereikt, geen voorbeeld is van verdraaid
recht. Ik zal dat in de beschouwing
zorgvuldig toelichten.